Op 22 April 1899 werd uit het geheel van de herdershonden in Duitsland één dier gekozen als eerste Duitse Herder. Deze keuze lag ten grondslag aan de eerste stap tot de creëren van een ‘standaard’ herdershondentype in Duitsland. Op deze dag werd een nieuwe club opgericht om de ontwikkeling van het nieuwe ras te kunnen ondersteunen. De eerste officiële herdershond heette Hector Linksrhein. De Duitse Herder ontplooide zich tot een ras wat de mens zou dienen in een veelheid en verscheidenheid van mogelijkheden, waarvan men nooit had kunnen vermoeden dat dit in het bereik van een hond zouden liggen. Een ras dat zou werken in extreme condities en dit tot in de verste uithoeken van de wereld.
Vóór de officiële benoeming van de eerste herdershond, waren er herdershonden in allerlei varianten. Zo bestonden er herdershonden met verschillende soorten bouw, kleur, type, grootte en bekwaamheden. Herders in Duitsland zoals hun voorvaders en collega's van elders in de wereld kozen hun honden voor hun fitheid, fysiek en karakter in functie van het werk, ze stelden weinig tot geen eisen aan zijn uiterlijk voorkomen.
De Duitse Herdershond kan worden beschouwd als de gebruikshond onder de gebruikshonden. Op iedere plek op de aarde krijgt dit ras veel belangstelling van hondenkenners. Naar alle waarschijnlijkheid is de Duitse Herder het meest geregistreerde hondenras ter wereld. Ook worden herdershonden veel gebruikt als diensthond op verschillende gebieden.
De herdershond in huis De nauwe band met de baas maakt de herdershond tot een aantrekkelijke huishond. Maar er moet wel rekening mee gehouden worden dat sommige rassen wat scherp kunnen zijn en dat herdershonden niet altijd zijn ingesteld op het leven met kinderen of andere honden. Verder zullen juist de beste werkende rassen zich als huishond al snel vervelen, onrustig worden en hun eigen (ongewenste) bezigheden gaan zoeken.